บทที่ 16 บท 10.2

ซึ่งตอนแรก ๆ ช่วงที่ชิลินเพิ่งรู้ว่าคุณตาของเขาเลี้ยงกุมารทองเอาไว้ ต่อให้ท่านจะคอยบอกเสมอว่าทั้งสองตัวเป็นแค่เด็กเล็กที่ไม่มีพิษภัยใด ๆ เลย แต่ยังไงชิลินก็ยังกลัวตัวแสบทั้งสองอยู่ดี เนื่องจากทั้งคู่อยู่คนละโลกกับเขาไปแล้ว ชิลินจำได้เลยว่าในวันที่เขาได้เห็นแก๊งกุมารด้วยตาเนื้อของตัวเอง เขาค่อนข้างสติแตกอยู่พอสมควร

ชิลินถึงกับต้องนอนซมเพราะเขาถูกพิษไข้เล่นงานไปถึงสามวันนับตั้งแต่วันที่เกิดเรื่อง เพียงเพราะในคืนวันพระช่วงที่ชิลินไปนอนค้างที่บ้านคุณตา เขาดันไปเห็นว่าแก๊งกุมารกำลังนั่งกินขนมที่คุณตาของเขามอบให้อย่างสบายใจเฉิบ แถมทั้งคู่ยังพูดโม้กันไปมาว่าคุณตาของเขารักใครมากกว่ากัน และในวินาทีที่ชิลินมองเห็นทั้งสอง ทั้งคู่ก็หันมามองทางเขาด้วยอารมณ์ตกใจไม่ต่างกัน

โดยการเจอกันครั้งแรกในวันนั้นมันก็เป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ระหว่างชิลินกับแก๊งกุมารที่ทั้งสองมักจะมาปรากฏตัวให้เขาเห็นอยู่เสมอ เวลาที่เขาไปนอนค้างที่บ้านคุณตา

จนกระทั่งคุณตาจากไปด้วยโรคชรา… นับตั้งแต่วันนั้นแก๊งกุมารก็ได้ย้ายตัวเองมาอยู่กับชิลินแทน ด้วยเหตุผลที่ว่าทั้งคู่มีภารกิจให้ต้องมาจัดการให้เรียบร้อยตามคำสั่งของคุณตา

“แล้วทำไมจู่ ๆ ชิลินถึงพูดเรื่องผีขึ้นมาล่ะ นายเคยเจอผีมาก่อนเหรอ” เจ้าสมุทรซักถาม แต่ยังไม่ทันที่ชิลินจะได้อ้าปากตอบอะไรกลับไป บทสนทนาระหว่างทั้งคู่ก็ต้องหยุดชะงักไปเสียก่อน เมื่อมีผู้หญิงเดินถือแก้วเบียร์เข้ามาทักทายเจ้าสมุทรที่เป็นดาวเด่นของร้านพอดี

“ขอโทษนะคะ ขอชนแก้วหน่อยได้ไหม สะดวกหรือเปล่า?” เธอพูดกับเจ้าสมุทรพร้อมระบายยิ้มออกมาจาง ๆ ซึ่งรอยยิ้มเหล่านั้นมันก็เต็มไปด้วยอาการเคอะเขิน

“ได้ครับ” เจ้าสมุทรตอบกลับไปอย่างคนมีมารยาทพร้อมหยิบแก้วตัวเองไปชนกับผู้หญิงคนนั้น ขณะที่ชิลินก็ได้แต่เบือนหน้าหนีไปทางอื่น เมื่อเขาไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องวางตัวยังไงในสถานการณ์แบบนี้ดี

“คนนั้นก็น่ารักดีนะ” เพราะกลัวว่าตัวเองจะแสดงท่าทีอึดอัดออกมาจนคนอื่น ๆ สังเกตเห็นความผิดปกติของเขา ชิลินจึงหันไปสะกิดเจ๋งเบา ๆ ทำทีชวนอีกฝ่ายคุย แทนที่เขาจะรอให้เจ้าสมุทรชนแก้วกับสาวเสร็จและคุยกับเจ้าตัวต่อ

“คนไหนวะ” เจ๋งถามกลับมา

“ก็คนนั้นไง ที่ใส่สายเดี่ยวสีดำ”

“กูก็เห็นใส่กันทั้งร้าน”

“คนผมสั้น ๆ นั่งโต๊ะติดบันไดน่ะ” ชิลินพยายามชี้พิกัดแบบมั่ว ๆ ทั้งที่ความจริงเขาไม่มีความสนใจผู้หญิงคนไหนในร้านเลย

“นี่มึงชอบสาวเซ็กซี่เหรอ” เจ๋งหันมาถามกัน

“สาวเซ็กกซี่งั้นเหรอ” ชิลินทวนคำพูดของเพื่อนเสียงงงพร้อมเพ่งสายตามองไปยังผู้หญิงคนที่เขาเพิ่งชี้พิกัดให้เพื่อนอีกครั้ง ก่อนที่ชิลินจะขานรับในลำคอ เมื่อดูเหมือนว่าเธอเซ็กซี่เหมือนอย่างที่เพื่อนเขาบอกจริง ๆ

“อืม” ชิลินขานรับไปตามน้ำ ขณะเดียวกันหูของเขาก็ฟังบทสนทนาระหว่างเจ้าสมุทรกับผู้หญิงที่เดินเข้ามาทักทายอีกฝ่ายไปด้วย

“หนูขอไอจีพี่หน่อยได้ไหมคะ สะดวกหรือเปล่า” เธอถามเจ้าสมุทร

“สะดวกครับ” เจ้าสมุทรตอบกลับไปพร้อมหยิบเครื่องมือสื่อสารออกมาเปิดอีกครั้ง เพื่อให้อินสตาแกรมกับผู้หญิงคนนั้น โดยในระหว่างที่ทั้งสองกำลังแลกช่องทางการติดต่อกันเอาไว้ เธอก็ใช้ช่วงเวลานั้นในการสอบถามข้อมูลเบื้องต้นจากเจ้าสมุทรไปด้วย

“ตอนนี้พี่โสดใช่ไหม แฟนพี่จะไม่มาวีนหนูใช่ปะคะ ฮ่า ๆ” เธอถามเจ้าสมุทรพร้อมกลั้วหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ คล้ายกับไม่ต้องการให้บทสนทนาระหว่างทั้งคู่ตึงเครียดมากเกินไป

“โสดครับ ยังไม่มีแฟน” เจ้าสมุทรตอบกลับไป และหลังจากนั้นผู้หญิงคนนั้นก็เดินจากไป เมื่อเธอได้สิ่งที่ตนเองต้องการแล้ว เวลาเดียวกันชิลินที่คอยฟังบทสนทนาระหว่างทั้งคู่มาตั้งแต่ต้นก็เผลอขมวดคิ้วเป็นปมเล็กน้อย เมื่อตอนแรกเขาเข้าใจว่าเจ้าสมุทรคบหากับคนที่เขาบังเอิญเจอทั้งคู่เสียอีก

แล้วตกลงเรื่องราวมันเป็นยังไงล่ะเนี่ย เจ้าสมุทรโสดจริง ๆ เหรอหรือว่าเจ้าตัวโกหกคนอื่น ชิลินขบคิดในใจ ทว่าในวินาทีต่อมาเขาก็ต้องสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อเจ้าสมุทรเอาแก้วเบียร์ของเขามาแนบแก้มกัน

“อะไรกัน…” ชิลินที่ถูกเพื่อนใหม่แกล้งหันไปถามอีกฝ่ายเสียงงง

“ก็เราเรียกตั้งนาน แต่ไม่ยอมหันกลับมามองกันสักที” เจ้าสมุทรเอ่ยพร้อมนั่งเอามือเท้าคางจ้องหน้าชิลิน ขณะที่ตัวชิลินเองก็ทำได้แค่กะพริบตาปริบ ๆ ให้อีกฝ่าย เมื่อเขาไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้าสมุทรถึงจ้องกันขนาดนี้หรือว่าตอนนี้มันมีอะไรติดหน้าชิลินอยู่

“ว่าแต่เราจะเริ่มทำงานวิชาเรียนรวมวันไหนเหรอ” อีกฝ่ายถามขึ้นมาเหมือนเพิ่งฉุกคิดได้ว่าทั้งสองยังไม่ได้มีการนัดแนะเรื่องการทำงานคู่กันเลย

“เอาตามที่นายสะดวกเลย แต่เราจะว่างทุกตอนเย็น แล้วก็จะว่างทั้งวันทุกวันเสาร์อาทิตย์”

“แล้วจะไปทำที่ห้องใครดี?” อีกฝ่ายถามต่อ

“เดี๋ยวนะ… เราจำเป็นต้องไปทำงานที่ห้องของกันและกันด้วยเหรอ” ชิลินถามกลับไปเสียงงง เมื่อเขาไม่เห็นถึงความจำเป็นที่จะต้องไปทำงานในห้องของใครคนใดคนหนึ่งเลย

“ก็ต้องทำงั้นสิ เพราะถ้าพวกเรานัดทำงานที่มหาลัยหรือร้านกาแฟมันไม่เหมาะหรอก เราต้องใช้สมาธิ” เจ้าสมุทรให้เหตุผลกลับมา โดยอีกฝ่ายก็ทำเหมือนว่าสิ่งที่ชิลินเพิ่งถามออกมา มันไม่ใช่เรื่องที่ต้องมาถามกันเลยแม้แต่นิด

“…”

“ชิลินเลือกมาเร็วจะให้เราไปทำที่ห้องชิลินหรือชิลินจะมาทำที่ห้องเราดี” อีกฝ่ายว่าต่อ เมื่อเจ้าตัวเห็นว่าชิลินเงียบนานเกินไป

“เราไปทำที่ห้องเจ้าสมุทรก็แล้วกัน” เนื่องจากห้องของชิลินมันมีเฉาก๊วยนมสดอยู่ ไหนจะหิ้งกุมารที่เขาจำเป็นต้องมีเอาไว้อีก เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดขึ้น เช่นแก๊งกุมารพยายามแสดงตัวให้เจ้าสมุทรเห็นเหมือนอย่างวันนั้น ชิลินจึงตัดสินใจได้อย่างง่ายดายว่าจะใช้ห้องใครทำงาน

“โอเค งั้นมาทำที่ห้องเรานะ” เจ้าสมุทรพยักหน้ากลับมา โดยอีกฝ่ายก็ดูโอเคมากที่ชิลินจะไปทำงานคู่ที่ห้องของเจ้าตัว

“ทำงาน” เขาเสริมคำพูดให้อีกฝ่าย เมื่อชิลินรู้สึกว่าบทสนทนาที่ว่าด้วยเรื่องงานคู่ของทั้งสองมันฟังดูแปลก ๆ ยังไงก็ไม่รู้

“ก็ใช่น่ะสิ ชิลินกำลังคิดอะไรอยู่?” อีกฝ่ายถามกลับมาเสียงงง คล้ายกับเจ้าตัวไม่ได้รู้สึกแปลก ๆ อะไรกับบทสนทนาระหว่างทั้งสองเลย และก็มีแต่ชิลินนั่นแหละที่คิดเกินเลยกับคำพูดเพียงแค่ไม่กี่คำเหล่านี้